Podejście psychodynamiczne jest metodą leczenia zaburzeń psychicznych  opracowaną na podstawie dorobku uznanych koncepcji psychoanalitycznych. Nurt ten, zakłada istnienie nieświadomości, a proces terapii ma polegać na poszerzaniu świadomości pacjenta o czynniki, z których nie zdaje sobie sprawy, będących przyczyną cierpienia przeżywanego w wewnętrznym świecie pacjenta  lub w kontaktach z innymi. Jednym w ważnych elementów leczących  jest relacja oraz więź terapeutyczna, która rozwija się między pacjentem a terapeutą w trakcie trwania leczenia. Każdy posiada wzorzec wchodzenia w relacje, który ciągle odtwarza. Jego znajomość i umiejętność stworzenia innego pozwala przepracować wciąż powtarzające się problemy. Zakłada się, że wszystkie problemy danej osoby wynikają z jej struktury osobowości, przez co efektywne modele terapii powinny dochodzić do źródła problemu, zamiast niwelować same objawy.  Konsekwencje takiego założenia są dwojakie, po pierwsze niesie to  konieczność długoterminowej terapii, której celem jest zmiana problematycznej struktury osobowości, natomiast drugie założenie pozwala mieć nadzieje, że tego typu oddziaływania, uchronią nas przed kolejnymi kryzysami. Miałoby to sprawiać i dawać nadzieję, że jedna prawidłowo odbyta terapia miałaby pomagać do końca życia. W procesie zmiany ważne jest zaangażowanie obu stron, uznaje się, że za powodzenie terapii w 50% odpowiada pacjent, a w 50% terapeuta.